آب سخن
آب سخنم روان که مي خواهم نيست / شايسته به هر زبان که مي خواهم نيست / از گفت و شنيد و خواندنِ آن هستم / شرمنده ، چنان که مي خواهم نيست
ماه آغاز تازه در راه است
این شروعی به فصل پایان است
ماه در حق دوباره حل شدن و
ماه تنزیل کل قرآن است
بوی افطار می رسد از راه
نان و خرما پنیر با گردو
چای شیرین و آش پر رشته
کاسه ی داغ دیزی من کو؟
باز وقت سحر غذا بخوریم
آخ چه کیفی چه حس و حالی جان !
ضد حال می خورم که می بینم
روی سفره خورشت بادمجان !!
مادرم خنده میزند زیباست ..!!
قصد شوخی نموده او با من
گفت بر خود کمی مسلط باش
قیمه را گرم کرده او تا من ...!!
یک دو لیوان پر آب می نوشم
تشنه بودن برای من سخت است
فکر خوردن نمی کنم زیرا
چون خیالم ز گشنگی تخت است
روزه می گیرم ار خدا خواهد
و به او می شوم کمی نزدیک
فکر اعمال خود کنم هر روز
مرز بد را سوا کنم از نیک
که مبادا تمام حاصل من
رنگ پوچی و یا ریا گیرد
کودکانه فقط تو را خواهم
نه به آداب دست و پا گیرد
با خدا می شود که صحبت کرد
اندکی ساده بودن آسان است
توبه کن از تمام زشتی ها
توبه کن چونکه وقتش الان است
نه بپرسد کنون کجا باشی
نه بگوید که با که هستی تو
دست رد را نمیزند به دلت
که چه وقت است آمدن تو برو..
ماه شب های قدر می آید
ماه اشک و دعای پنهانی
میزبان وا نما در رحمت
ما همه می رسیم مهمانی ...!!
شعر: وحید مصلحی
این شروعی به فصل پایان است
ماه در حق دوباره حل شدن و
ماه تنزیل کل قرآن است
بوی افطار می رسد از راه
نان و خرما پنیر با گردو
چای شیرین و آش پر رشته
کاسه ی داغ دیزی من کو؟
باز وقت سحر غذا بخوریم
آخ چه کیفی چه حس و حالی جان !
ضد حال می خورم که می بینم
روی سفره خورشت بادمجان !!
مادرم خنده میزند زیباست ..!!
قصد شوخی نموده او با من
گفت بر خود کمی مسلط باش
قیمه را گرم کرده او تا من ...!!
یک دو لیوان پر آب می نوشم
تشنه بودن برای من سخت است
فکر خوردن نمی کنم زیرا
چون خیالم ز گشنگی تخت است
روزه می گیرم ار خدا خواهد
و به او می شوم کمی نزدیک
فکر اعمال خود کنم هر روز
مرز بد را سوا کنم از نیک
که مبادا تمام حاصل من
رنگ پوچی و یا ریا گیرد
کودکانه فقط تو را خواهم
نه به آداب دست و پا گیرد
با خدا می شود که صحبت کرد
اندکی ساده بودن آسان است
توبه کن از تمام زشتی ها
توبه کن چونکه وقتش الان است
نه بپرسد کنون کجا باشی
نه بگوید که با که هستی تو
دست رد را نمیزند به دلت
که چه وقت است آمدن تو برو..
ماه شب های قدر می آید
ماه اشک و دعای پنهانی
میزبان وا نما در رحمت
ما همه می رسیم مهمانی ...!!
شعر: وحید مصلحی
نوشته شده در تاريخ جمعه سی ام مرداد 1388 توسط مرتاح جوکار بیضائی
◊◊◊ چه قدر زود دیر می شود ! سی و اندی سال از عمرت گذشته است . دست زمان طفل تو را مستانه می رقصاند و پایکوبان موی سپید را به نقد جـــــوانی ارمغانت می کند و هزاران قصه ی گفته و نا گفته بر طومار دلت حک می کند. ◊◊◊ این رسانه (وبلاگ ) شاید سبز کاجی باشد که لاک پشت خیال ، میوه ای از آن را به نشانی ببرد ! در میان شاخساراین کاج غبار طلائی خاطره ها محو سوسوی شبچراغش می شود و شما معاشران را ، ز هر کرانه ای به خود می خواند .
« مدیر وبلاگ : جوکار بیضایی ازبیضای فارس » باقی بقایتان
